Nëse do të largohesha sot...

Ndonjëherë mendoj: Sikur të shkruaja një letër të fundit, jo për t’u ndarë nga jeta, por për të zgjuar ndërgjegjen e një bote që fle. Një letër që të trondiste  jo për të më mëshiruar, por për të parë veten në pasqyrë, për herë të parë.

Sikur fjalët e mia të kishin fuqinë të ndalonin hipokrizinë, të ndalnin heshtjen ndaj padrejtësisë, të ngjallnin një vetëdije të re, do shkruaja pa pushim, ndoshta edhe një libër që të lexohej me lot në sy, jo si fjalët e një të vdekuri, por si zëri i dikujt që pati guximin të flasë.

Nuk e di çfarë është më e frikshme, vdekja apo mungesa e frikës për t’u zhdukur, por e di që ka momente kur shpirti ndjen se gjithçka rreth tij është bosh. Jo sepse Zoti mungon, por sepse njerëzit i kanë kthyer shpinën Atij.

Do doja t’i përballja me të vërtetën familjarëve që s’e dinë çfarë është familja, miqtë që tradhtuan, ata që morën dhe nuk dhanë kurrë, ata që përdorën dashurinë për përfitim, dhe ata që luajtën me ndjenjat si të ishin sende.

Do doja të flisja për burrat që bëhen heronj duke shkatërruar zemra, për gratë që dhuntinë e joshjes nuk e përdorin për të ndërtuar dashuri, por për të thyer besnikëri.

Do doja t’i kujtoja të gjithëve: Nuk ka heronj pa kryq.

Vetëm një Hero dha jetën pa marrë asgjë Jezusi. Ai nuk vdiq për të ndëshkuar, por për të shpëtuar. Për përbindëshat, për hipokritët, për të verbrit shpirtërisht. Edhe për mua. Edhe për ty.

Po, do doja të përmendja Kishën. Jo për ta poshtëruar, por për ta zgjuar. T’i lutesha të mos vidhte më dashurinë që i përket Krishtit, të kujdesej për të vegjlit, për të lodhurit, për të humburit.

Të donte si Ai na deshi.

Do doja të zhdukesha nga kjo botë vetëm për t’i dhënë një leksion ndërgjegjes, por në vend të kësaj, dua të jetoj për t’i kujtuar njerëzve se edhe në fund të errësirës, ka dritë.

Dhe sikur të zhdukesha për botën, do doja të isha një nënë në një vend të largët, që kujdeset për jetimët, që lutet për të humburit, që nuk u dorëzua, sepse Zoti nuk dorëzohet me ne.

E vetmja zgjidhje në Shqipëri!

A jam unë e vetmja që kam kuptuar se lufta në këtë vend nuk është politike, por një plagë morale, një dhimbje njerëzore?

A jam unë e vetmja që ndjej se zemërimi nuk është vetëm për Saliun apo Edit, për Jozefinën apo Lulin, por për Benin që hesht kur duhet të flasë, për Qamilin që shet ndërgjegjen për një përfitim të vogël, për Odetën që buzëqesh ndërsa të rrënon pas shpine, për Gentin, Albanin, Elonen, Altinin… një listë emrash që s’ka fund, një rrjetë e lodhur prej mashtrimesh dhe zhgënjimesh.

Për mjekun që s’të sheh në sy, por të mban pezull mes dhimbjes dhe krenarisë së tij bosh. Për bizneset që bëjnë mashtrimin zakon, dhe ta shesin si mençuri. Për “mikun” që t’i kthen fjalët në thika, dhe të harron sapo sheh një hije më të ndritshme. Për pedagogun që kërkon ndershmëri nga studentët, por vetë shet nota për një zarf të palosur mirë. Për studentin që s’do të mësojë, por kërkon tituj të lartë, pa lodhur mendjen. Për shefin që të sheh si mjet, jo si njeri me shpirt e lodhje, me ëndrra dhe kufij.

Kush tha se vetmia është dënim?

Jo, në duart e Perëndisë, vetmia mund të jetë shpëtim. Një shkretëtirë ku Ai flet më qartë, një vend i qetë ku zëri i Tij mbush zbrazëtinë. Në një tokë ku ndërgjegjja është mall i rrallë, dhe drejtësia është në ankand, vetmia bëhet strehë, jo për t’u fshehur nga njerëzit, por për të qëndruar më pranë Zotit.

Është në vetmi që Davidi shkroi psalmet, është në vetmi që Elia dëgjoi fëshfërimën e butë, është në vetmi që Jezusi u tërhoq për tu lutur. Vetmia e shenjtë nuk është arratisje, por një altar i brendshëm.

Në një Shqipëri që endet mes dritës dhe errësirës, ku e keqja ka marrë fytyrën e zakonshme, ndoshta të qëndrosh i ndershëm edhe kur je vetëm, është revolta më e shenjtë.

Ka një dashuri të ndershme!

E mbani mend çfarë kam shkruar për meshkujt para disa kohësh? Saktësisht dy vite e gjysmë më parë… “Filozofituçet e gjeneratës time” kështu i quajta, me një gjuhë thumbuese  dhe një zemër që s’dinte më çfarë të besonte. Por sot kam një lajm që as vetë nuk do ta besoja atëherë:

Kam rënë në dashuri.

Po, me dikë që më shkruan çdo ditë për lulet dhe hënën, që më kujton se edhe gjërat më të vogla mund të bëhen të shenjta kur ndahen me dashuri. Që më sheh jo si një sfidë për t’u zgjidhur, por si një shpirt për t’u njohur ngadalë.

Rilexova shkrimet e mia të vjetra, dhe për një moment, nuk njoha më veten. Më dukej sikur dikur kisha harruar të ëndërroja.Tani më duket sikur gjithmonë kam qenë e dashuruar, thjesht nuk e dija se me kë.

Për shumë vite, kam ndier se e vetmja që më donte vërtet ishte Mami. I dua të tjerët, por e kam ditur që nuk mund të mbështetem tek ata. Madje shpesh ndihesha sikur ishin aty vetëm për të më lodhur më shumë. Tani, për herë të parë pas shumë kohësh, nuk jam vetëm. Në jetën time dua vetëm Mamin… dhe Mirin.

Dashuria më ishte dukur e pamundur. Jo sepse nuk ekzistonte, por sepse më ishte mbuluar nga marrëdhënie të prishura, nga lidhje që ndodhnin për inerci, nga shfrytëzime të fshehura pas fjalësh të bukura.

Tani e di:

Dashuria e përsosur ndoshta nuk ekziston, por ka një dashuri të ndershme, që të rrit, që të fal pa kushte, që të prek pa të djegur, që të pranon edhe kur ti vetë nuk e bën dot.

Dhe kjo mjafton.