Ky vënd M***

Lideri i «së majtës» takon liderin e «së djathtës» për të diskutuar rreth rregullave të demokracisë. Po të ishte e vërtetë se u interesonte një gjë e tillë, do ta respektonin dhe pikë. Në fakt u takuan për t’i legalizuar në dukje këto rregulla, në një vend ku politika është e paligjshme. A i vendosi ligjet me kokën e saj qeveria e “së djathtës”? Edhe kjo e «së majtës», as që e morri mundimin t’i modifikojë dhe as të zgjidhë konfliktin e interesave. A e çoi në luftë Italinë qeveria “e djathtë”? Dhe ajo e «së majtës» i rriti financimet për ndërmarjen heroike ushtarake në emër të paqes. Nga një qeveri në tjetrën, asgjë nuk ka ndryshuar.

E po mirë ! Jam i lumtuar të jetoj akoma në një vend m***. Por nga buron kjo lumturi e imja, do të pyesni ju? Po prezantohem: unë jam një industrialist m***, prodhoj m***, furnizoj m***, shes m***, me shumicë e me pakicë. Më mjaftoi vetëm të vëzhgoj se sa shumë m*** ka në këtë botë e ta njoh mirë këtë element të pranishëm në çdo nivel të shoqërisë tonë.

Ka njerëz që jetojnë në lagje m***, në banesa m***, nga ku nisen çdo mëngjes për të bërë punë m***, nën varësinë e padronëve të m***t. Për shumë syresh, vetë jeta që bëjnë, është një jetë m*** dhe gjithë ky m*** është në mëshirë të fatit. Kështu, unë vendosa ta mbledh e ta bëj një produkt të mbrojtur. Sot m*** ka një markë dhe unë jam padroni i tij. Ndoshta ju ka rëne në sy se tashmë kemi filluar prej kohësh të zëvendësojmë objekte të shumta, koncepte, realitete me objekte, koncepte e realitete prej m***. Ju kujtohet si ishte shkolla disa vite më parë ? Eh, tashmë është kthyer në shkollë m***. Ju kujtohet si ishin dikur spitalet ? Sot janë spitale m***.

Unë jam një industrialist m***, prodhoj m***, furnizoj m***, shes m*** me pakicë e me shumicë. M***n që prodhohet prej meje mund ta gjesh gjithandej. Pas pak kohësh do të jetë i domosdoshëm ashtu siç është sot nafta dhe ashtu si nafta, unë do të filloj të prodhoj gjithnjë e më pak, duke aplikuar shtrëngesa e kontrolle, në mënyrë që t’i ngre çmimet e tij : 50 dollarë një barilë m***, deri sa ta ngre 60, 70, 80, 100 dollarë barilën e m***t.

Do të kërkohet gjithnjë e më shumë m*** për të prodhuar produkte m***, për të transportuar mbi rrugë m***, me makina, kamionë e aeroplanë m***, që prodhojnë një ajër m***. Financierë dhe politikanë m*** do të drejtojnë banka m*** dhe sigurime m***, me të cilat njerëzit do të humbasin kapitalet e dinjitetin. Tatimpaguesit do të mbyten në borxhin e tyre e do të zhyten në m*** deri në fyt. E një gjë e tillë, do të ndodhë në një heshtje të sofistikuar mediatike. Do të ketë një moment kur dikush do kërkojë ta ndalë këtë marrëzi, por s’do të mundet dot. Nuk do ta bëjnë as intelektualët që përdorin një gjuhë m***, as gazetarët e paguar prej editorëve të m***t për të shkruar në gazeta m***. M*** do të jetë gjithandej e do të jetë i domosdoshëm për të bërë gjithshka. Pikërisht atëhere ne do të mbyllim rubinetin. Do të jetë e vështirë, mbasi m***, ndryshe nga nafta, është i pashtershëm dhe prodhohet nga të gjithë.

Është e qartë se kisha do të jetë në krahun tonë: një turmë priftërinjsh, shtriganësh, nga monoteistët më të mëdhenj deri tek animistët më të vegjël e të gjitha llojet e bestytnive të karakterit etnik e rajonal, të cilët do të jenë me ne. Do tu flasin të varfërve, do t’i bindin që të shtrëngojnë rripat e të bëhen « kaps », të mbajnë brekë të blinduara që pengojnë jashtëqitjen, do t’i bindin që të mos dhjesin si i kanë mësuar e mos lejojnë asgjë t’u dalë jashtë. Do të thonë : «Kush dhjet, do të verbohet» !

Me kalimin e kohës, raca do të përpunohet dhe do të vazhdojnë të dhjesin vetem të pasurit. Ata që do të vazhdojnë të kenë pushtet mbi jashtëqitjen do të bëhen «Arisokracia e Re», një klasë, që do të ketë në trupin e saj një sasi të pashtershme m***. Që do të prodhojë kapital çdo mëngjes pas kafes dhe cigares. Këta do të jenë fisnikët e rinj dhe si në të kaluarën, edhe këta do të dallohen për një një funksionim të përsosur natyral dhe organik. Dikur ishte «gjaku blu», nga ky moment do të jetë… «M***». E meqënëse të varfërit nuk do të kenë mundësi të hynë në pronësi të këtij kapitali të çmueshëm, ata do të lindin pa bythë.

Më kujtohet një batutë e vjetër që thoshte : «Jeta është si shkallëza e kotecit të pulave, e shkurtër, e shkurtër e plot m***». E atëhere po ju lajmëroj edhe unë, se kam formuar një Parti të re. Simboli ynë e flamuri ynë është pikërisht kjo shkallëz pulash. E që ta dini, këto pula harbute fshati do të jenë stafi im elektoral, klasa drejtuese e së ardhmes.


Gëzoni ! E ardhmja juaj është një «M***», të cilin po e ndërtojmë për JU
Ascanio Celestini

Përktheu nga italishtja : Edlira Dedja

Muzeu Enver Hoxha BLU Sheshi Skenderbej ROZE....!!!

Shume nga miqte e mi me kane pyetur se si une, vajze TirOne, jam indiferente ndaj shembjes se Muzeut Enver Hoxha!!!

E tmerrshme apo jo, dine kaq shume per kete aktapod ne mes te Tiranes, si eshte ndertuar, pse eshte ndertuar,  funksionin (qe realishte une s'ia kam iden kush eshte dhe as prinderit e mi)  krijojne peticione e me the te thash – dhe injorojne ne maksimum Sheshin Skenderbej, askush nuk u ngrit te thoshte “ mos burrani une kam kujtime” mos o prishamana se eshte I bukur .. dhe “budallalleqe” te tilla!  A thua nuk kane info?! Edhe nuk ju ve faj sepse shume pak jane TirOnsa qe kane mbetur ketu, te gjithe te tjeret jane geg tosk te majt te djathe qe s’duan tia dine dhe nuk dine asgje per TirOnen sepse kaptojne vetem informacionet “roze” dhe "blu"

Muzeu Enver Hoxha - nje ndertese qe asnjehere nuk ka patur ndonje funksion te qarte (pervec argetimeve kur kemi qene femije tek mermeret) … Funksioni i pare ka qene si Muzeum per diktatorin Enver Hoxha! Ka kushtuar 3 milion $ kur ne Shqiperi paska qene varferi dynjaja! Eshte shnderruar disa here ne diskoteka apo qender per panaire po pastaj?! mmm ...ja te kerkoj ndonje gje ne internet.. pffff nuk paska informacione te tjera.. sa pak shkruaka per te Wikipedia!
.. Por cfare rendesie ka e kaluara, nqs nuk doni ta shembni per te hir historis, le mos te shembet! Po pse vetem Muzeu Enver Hoxha paskerka histori?? Me duket sikur fshehin instiktitn per te bertitur "UNE JAM MILITANT ROZ RINDERTIMI I MUZEUT ENVER HOXHA ESHTE PROJEKT BLU NUK E PRANOJ DHE PIKE" por mesiguri  as ato vete nuk e kuptojne qe eshte geni roze qe I hedh si gjela!

Jo me thone disa, vetem do rikonstruktohet, sheshi nuk do prishet! Po si mund te quhet rikonstruktim kur nga c’ishte asgje s’do mbetet!!! E ke pare ti projektin qe vete Edi Rama e kishte vene me postera sepse e di sa sylesha qe jeni e s'do denjoni t’ja hidhni syte?! Po a nuk eshte sahati si nje kulle Eiffel e vogel e Tiranes?? Po ja pra, ato projekte qe vete Edi ju ka servirur  tregojne qe sahati do ngel nen hije!

Haa shkrumb e hi te behet Muzeu Enver Hoxha, me vret hipokrizia e pranimit te dickaje prej bindjeve dhe mohimin e dickaje po prej bindjeve! Une i kam pranuar te dyja! Si mund te uleras e te cirrem une per Muzeun Enver Hoxha kur perball saj eshte nje fenomen po njesoj dhe askush nuk e vuri ujin ne zjarr per te??!! Kur nuk u ngrita per Sheshin Skenderbej nuk kam si te behem hipokrite te ngrihem per Muzeun Enver Hoxha, ndac te prishet ndac jo!!

Identiteti që mu venit duke u përshtatur…

Ka raste kur bisedat më të thjeshta hapin kutinë e kujtimeve, e bashkë me të, edhe zhgënjimet e vogla që grumbullohen në jetën tonë të përditshme. Nga fëmijëria, tek adoleshenca, deri te puna dhe përpjekjet për të mbijetuar në një shoqëri ku shpesh vlerësohet servilizmi më shumë se ndershmëria. Ky është një monolog i sinqertë, me ironi dhe reflektim, për të gjithë ata që janë ndjerë të humbur në përpjekjen për t’u përshtatur me një realitet të çuditshëm.

– E vogël?? Kush i mban mend ato vite!

– Mundohu ta kujtosh… cilat ishin lojërat e tua të preferuara?

– Shkoja shpesh tek shtëpia private e një shoqeje. Hmmm… prit pak të kujtohem… sa e poshtër ajo! I lepihet shefes përditë: “shpirti”, “zemra”, “ua sa bukur qenke veshur, sa të shkon kjo ngjyrë”… Tani shefja bën ç’të dojë ajo! Sa gjë e shpifur… sa lehtë mashtrohet njeriu!

– Hej, humbe? Kaq e vështirë është të kujtosh diçka nga fëmijëria?

– Çfarë?! Ah po, fëmijëria… Ç’m’u ngjite edhe ti o njeri i dheut! Fëmijëria ime si gjithë të tjerët në vitet ‘90: pa shkop magjik, vetëm me mundësitë që kisha.

– E mirë, mirë… po adoleshenca? Thuaj ndonjë çmenduri!

– Adoleshenca ime? Si plastelinë.

– Çfarë do të thuash me këtë?

– Dy vitet e para të gjimnazit isha e tërbuar! Kisha dy shoqe të ngushta, shumë të “zhvilluara”: Erin dhe Rezartën. Njëra është bërë modele, tjetra thonë që ka një fëmijë dhe është divorcuar. Eh, si janë njerëzit për thashetheme… Po për mua, pse nuk qarkulluan asnjëherë thashetheme?! Ndoshta sepse nuk isha aq e bukur sa ato…

– Dhe tani çfarë do?

– Një rritje rroge.

– Po vitet më pas?

– Po a s’mban mend që shkova në kishë?! “Aleluja” përditë! Hahaha çfarë jete do kisha pasur po të mos shkoja në kishë… Por nëse i kërkoj rritje rroge, shefja me siguri do ia thotë asaj, dhe ajo më ka inat – do i mbushë mendjen të mos ma japë!

– Po sa kohë ke që je në kishë?

– Ende jam.

– Çfarë ke bërë atje?

– Jam përpjekur të jem e mirë.

– Dhe ia dole?

– U përshtata.

– Po tani?

– Tani? Hiç. Kam nevojë për rritje rroge.

– Si mendon ta arrish?

– Lehtë fare.

– Si?

– Do t’i përshtatem shefes. Nuk e di pse, por më duket se ajo “kampionia e lëpirjes” e ka në dorë. Ajo ka influencë tek shefja! S’di çfarë të bëj. U pa puna… do të më duhet t’i përshtatem edhe asaj tani!

M’u venit identiteti duke u përpjekur t’i përshtatem gjithçkaje…

Po iki të ha – të paktën tek ushqimi nuk ndryshoj kurrë!

Atdhetarë me fjalë, po veprat ku??!!!

“Sokol, Lirim, Hajrie cosa state facendo, non fate rumore!! Bambini pazzi! Sokol hai lavato le mani!! Hajrie, adesso andiamo a mangiare, non piangere bella di mamma!” – tek po rrija e qetë për të bërë punën time në Airportin Nënë Tereza, dëgjova këtë nënë që iu fliste fëmijëve të saj.

Kishte goxha hije të rëndë zonja, ishte veshur bukur. Parfumi i saj, edhe pse isha larg, më turbulloi nuhatjen. Më erdhi për të qeshur, a thua të ishte shqiptare?! Të paktën t’i quante fëmijet e saj Claudia, Luigi, Lorenzo, për ta kompletuar veprën e nderimit të gjuhës shqipe.

Ata fëmijë, me siguri, janë të regjistruar në një shkollë apo kopësht ku nuk flitet shqip! Mos kjo zonjë e rëndë ka patur frikë t’iu mësojë gjuhën e tyre fëmijëve, mos ato i përgjigjeshin mësuesit shqip, dhe krijohej konfuzion?!

Nuk kemi cfarë të bëjmë atëherë, për hir të italianit, gjermanit, amerikanit, fëmijët jashtë Shqipërisë nuk duhet të komunikojnë shqip, madje as të dinë ta flasin si një gjuhë të dytë.