E mbani mend çfarë kam shkruar për meshkujt para disa kohësh? Saktësisht dy vite e gjysmë më parë… “Filozofituçet e gjeneratës time” kështu i quajta, me një gjuhë thumbuese dhe një zemër që s’dinte më çfarë të besonte. Por sot kam një lajm që as vetë nuk do ta besoja atëherë:
Kam rënë në dashuri.
Po, me dikë që më shkruan çdo ditë për lulet dhe hënën, që më kujton se edhe gjërat më të vogla mund të bëhen të shenjta kur ndahen me dashuri. Që më sheh jo si një sfidë për t’u zgjidhur, por si një shpirt për t’u njohur ngadalë.
Rilexova shkrimet e mia të vjetra, dhe për një moment, nuk njoha më veten. Më dukej sikur dikur kisha harruar të ëndërroja.Tani më duket sikur gjithmonë kam qenë e dashuruar, thjesht nuk e dija se me kë.
Për shumë vite, kam ndier se e vetmja që më donte vërtet ishte Mami. I dua të tjerët, por e kam ditur që nuk mund të mbështetem tek ata. Madje shpesh ndihesha sikur ishin aty vetëm për të më lodhur më shumë. Tani, për herë të parë pas shumë kohësh, nuk jam vetëm. Në jetën time dua vetëm Mamin… dhe Mirin.
Dashuria më ishte dukur e pamundur. Jo sepse nuk ekzistonte, por sepse më ishte mbuluar nga marrëdhënie të prishura, nga lidhje që ndodhnin për inerci, nga shfrytëzime të fshehura pas fjalësh të bukura.
Tani e di:
Dashuria e përsosur ndoshta nuk ekziston, por ka një dashuri të ndershme, që të rrit, që të fal pa kushte, që të prek pa të djegur, që të pranon edhe kur ti vetë nuk e bën dot.
Dhe kjo mjafton.
No comments:
Post a Comment