Ndonjëherë mendoj: Sikur të shkruaja një letër të fundit, jo për t’u ndarë nga jeta, por për të zgjuar ndërgjegjen e një bote që fle. Një letër që të trondiste jo për të më mëshiruar, por për të parë veten në pasqyrë, për herë të parë.
Sikur fjalët e mia të kishin fuqinë të ndalonin hipokrizinë, të ndalnin heshtjen ndaj padrejtësisë, të ngjallnin një vetëdije të re, do shkruaja pa pushim, ndoshta edhe një libër që të lexohej me lot në sy, jo si fjalët e një të vdekuri, por si zëri i dikujt që pati guximin të flasë.
Nuk e di çfarë është më e frikshme, vdekja apo mungesa e frikës për t’u zhdukur, por e di që ka momente kur shpirti ndjen se gjithçka rreth tij është bosh. Jo sepse Zoti mungon, por sepse njerëzit i kanë kthyer shpinën Atij.
Do doja t’i përballja me të vërtetën familjarëve që s’e dinë çfarë është familja, miqtë që tradhtuan, ata që morën dhe nuk dhanë kurrë, ata që përdorën dashurinë për përfitim, dhe ata që luajtën me ndjenjat si të ishin sende.
Do doja të flisja për burrat që bëhen heronj duke shkatërruar zemra, për gratë që dhuntinë e joshjes nuk e përdorin për të ndërtuar dashuri, por për të thyer besnikëri.
Do doja t’i kujtoja të gjithëve: Nuk ka heronj pa kryq.
Vetëm një Hero dha jetën pa marrë asgjë Jezusi. Ai nuk vdiq për të ndëshkuar, por për të shpëtuar. Për përbindëshat, për hipokritët, për të verbrit shpirtërisht. Edhe për mua. Edhe për ty.
Po, do doja të përmendja Kishën. Jo për ta poshtëruar, por për ta zgjuar. T’i lutesha të mos vidhte më dashurinë që i përket Krishtit, të kujdesej për të vegjlit, për të lodhurit, për të humburit.
Të donte si Ai na deshi.
Do doja të zhdukesha nga kjo botë vetëm për t’i dhënë një leksion ndërgjegjes, por në vend të kësaj, dua të jetoj për t’i kujtuar njerëzve se edhe në fund të errësirës, ka dritë.
Dhe sikur të zhdukesha për botën, do doja të isha një nënë në një vend të largët, që kujdeset për jetimët, që lutet për të humburit, që nuk u dorëzua, sepse Zoti nuk dorëzohet me ne.
