Compassion Without Boundaries!

For more than 10 years, I have worked closely with children, teenagers, and young adults through church and community work, especially with youth coming from broken families, emotional wounds, instability, rejection, or lack of support at home. Over the years, I invested deeply into many young people by giving time, emotional support, mentorship, opportunities, encouragement, leadership, and a safe place where they could feel accepted and loved. Many of them grew up around us, and we walked with them through some of the hardest seasons of their lives.

Because of their pain and backgrounds, I often led with extreme patience and understanding. I avoided hard confrontation because I feared making them feel abandoned. I believed that if we loved people enough and stayed consistent enough, they would eventually become emotionally healthy, grateful, respectful, and mature adults.
But after many years, I had to face a painful realization: love without boundaries can slowly create unhealthy relationships where gratitude, responsibility, and respect begin to disappear.
When people are constantly emotionally rescued, constantly excused because of their pain, and constantly protected from consequences, some unconsciously begin to develop unhealthy patterns:
“If I distance myself, people will work harder to keep me.”
“I can receive support without learning responsibility.”
“Care will continue no matter how I behave.”
This is not emotional healing. It is emotional immaturity.
I also realized that what teaches disrespect is not love itself, but leadership that becomes afraid of upsetting people. 

Over time, relationships can become one-sided. The leader carries the emotional weight, absorbs tension, avoids difficult conversations, and continuously gives understanding while receiving very little responsibility or maturity in return.

This realization has been painful because my intentions were sincere. I truly loved and cared for these young people. But constantly protecting people from correction, discomfort, or accountability does not always help them grow. In some cases, it can unintentionally reinforce avoidance, entitlement, emotional manipulation, or lack of respect for others.

At the same time, I have also had to acknowledge my own role in these dynamics. My fear of losing people often made me soften necessary boundaries and delay necessary confrontation. I confused keeping peace with preserving healthy relationships. What I am beginning to understand is that this pattern does not only affect ministry. Over time, constantly adapting yourself to keep peace or maintain relationships can slowly affect your entire personal life as well. 

When you spend years softening yourself to protect others emotionally, you can begin losing your own voice, boundaries, and even your sense of self-worth. You stay silent to avoid tension. You explain away disrespect. You minimize your own needs because you are trained to understand everyone else first.

A healthy relationship should not require you to constantly shrink yourself, silence yourself, or abandon your emotional truth in order to keep connection.
Real love requires mutual respect.
Mutual responsibility.
Mutual honesty.
Mutual emotional safety.
To anyone serving vulnerable people: do not lose your compassion, but do not abandon wisdom either. Boundaries are not rejection. Accountability is not lack of love.
Some lessons I am learning are:
Do not ignore disrespect just because you understand someone’s pain. Do not confuse emotional chasing with love.Do not over-explain yourself to people committed to misunderstanding you. Do not abandon your standards to avoid losing relationships.

Healthy love requires both compassion and accountability. Support should help people stand stronger, not become permanently dependent on being carried.

“My emotions control the relationship.”

My mistake was not loving too much. My mistake was often giving compassion without enough boundaries and support without enough accountability.

A personal reflection, written from experience and edited with AI support.

Fitorja e nje 23-vjeçareje dhe humbja e nje brezi?

23 vjecaret sot s’jane si ata te viteve ’80… jo te gjithe jane njesoj, por fryma ka ndryshuar. Jane me te ftohte, me llogarites, sot u mesohet mendo per veten, kujdes se po shfrytezohesh, luaj zgjuar, edhe nese prinderit s’ua mesojne, ua meson shoqeria dhe rrjetet sociale. Ka me shume “leverdi” se kurre, disa e teprojne me manipulim e perdorim, keshtu qe sot nuk eshte me kush je, por cfare perfiton. Edhe kjo bote do behet akoma me e ftohte, sepse ne i duartrokasim. Kur mendoj kete brez, sidomos kur shoqeria i reklamon neper TV, me kujtohen filmat me balerinat ruse, gare e eger, si erresira te Black Swan, ku rivaliteti behet psikologjik, xhelozi, presion, loje mendore per te rrezuar tjetrin… perfekte ne skene, por prapa lufte per te mos rene.

Dhe ne, brezi jone, jo aq te vjeter sa te terhiqemi, por jo me aq te rinj sa me lujt lojen si ata, na bie te punojme cdo dite me 20–28 vjecaret. Midis dy boteve, nje qe na mesoi me qen te drejte dhe nje tjeter qe shpesh shperblen vetem llogarine. Sfida jone nuk eshte te behemi si ato, por me dit me i lexu, me vendos kufij dhe me mbajt standardin tone pa u bere te ftohte si loja qe po luhet.

Dhe kur ky brez 23 vjecar te jete 50–60 vjec… do kemi nje shoqeri me shume llogari se zemer, me shume interes se besim.

Nje bote qe funksionon, por nuk lidhet.

Dhe kur ne, brezi i rritur me vlerat e viteve ’80, te mos jemi me ne skene, bota nuk do ndalet, do vazhdoje me rregullat qe po pranohen sot. Prandaj pyetja eshte “cfare po u mesojme ne femijeve tane per boten qe po vjen?”. 

T’i mesojme te jene te zgjuar, pa u bere te ftohte, te dine te kuptojne lojen pa humbur veten, te mbrojne veten pa harruar te jene njerez. Ne fund, sfida nuk eshte vetem te mbijetosh ne nje bote te ftohte, por te mbetesh njeri brenda saj.

Trashëgimia e njerëzillëkut

Me termin përulësi, kemi parasysh njerëzit që i venë vetes një objektiv, një ideal, një kauzë të drejtë dhe ashtu, pa folur, pa u ankuar dhe pa u ndjerë i lënë pas shoqërisë një trashëgimi të vyer, njerëzillëkun. Këta zakonisht krijojnë një shtresë që kudo, në të gjithë botën normale, quhet shtresa e mesme dhe që zakonisht është baza e shoqërisë. 

Të përulurit edhe martohen. Si gjithë dynjaja edhe këta kanë familje, rrisin fëmijë, shkojnë në punë, shikojnë televizor. Veçse nuk bërtasin: Hajdeni more më shikoni se u martova edhe unë! Jo, ata martohen për qejfin e tyre, paçka se ndonjëherë nuk u shkon jeta mbroth. Se me kë martohen, si e qysh e tek e kur, ata flasin vërtet, por flasin me shokët dhe njerëzit e tyre të afërt. Ata nuk u shurdhojnë veshët njerëzve me brohoritje postmoderne me histori të tipit “Dashuri në kohë të kolerës”. Jo, ata e mendojnë thjesht, dhe sigurisht me përulësi këtë anë. Nuk ngazëllehen ngaqë e ndjejnë se pas festës do të vijë një përgjegjësi e madhe që do t’i bëjë të ndjehen edhe më të përulur sesa janë. Nuk e ngrenë zërin. Jeta është e gjatë, ata e ruajnë atë për më vonë. Nuk janë edhe aq optimistë nga natyra. Kanë parë e dëgjuar shumë dhe besojnë se vetëm maturia është arma e një njeriu për të ecur përpara. Përgjithësisht ata nuk i shohin ngjarjet e mëdha të jetës së tyre si show për të tjerët, përkundrazi. Kur njerëzit largohen nga tavolina e dasmës dhe kur mbetet çifti i të përulurve dhe vetëm ndonjë shishe e rrëzuar vere, që vazhdon të pikojë, ata e vrasin mendjen: Po tani? 

Fatos Baxhaku

Mbas 10 vitesh, a thua ja kuptuam thelbin?!!

Shkruaj rrallë këtu, por sa herë kthehem, gjej një version tjetër të vetes që më flet. Një Irmë të re, të kaluar nëpër stinë të vështira dhe të bukura. Nuk vij shpesh, jo sepse harroj, por sepse këtu s’ka zhurmë. Dhe jo çdo kush meriton të dëgjojë zërin e një zemre që flet pa filtra.

Sot shkruaj sepse maji është 10-vjetori i gjithçkaje.

Ishte pikërisht në këtë muaj kur vendosa t’i përkushtohesha 100% Perëndisë. Në atë kohë isha vetëm e dashuruar, por kjo zgjedhje ndikoi drejtpërdrejt edhe në martesën time. U dashurova me dikë që kishte vite që shërbente dhe e kuptova që kjo nuk do të jetë një martesë “normale”. Do të jetë një thirrje. Një udhëtim që nuk do të ketë gjithmonë dritë, por do të kërkojë gjithmonë besim.

Të zbresësh nga ëndrrat në realitet nuk është e lehtë. Ajo që tingëllon bukur në letër, shpesh përplaset me tokën e lagësht, me zërat e fëmijëve që qajnë nga dhimbja, me shikimet plot dyshim dhe me heshtjen e thellë të atyre që janë mësuar të mos besojnë më askënd.

Por pikërisht aty, ndodh transformimi.

Kemi zgjedhur të jemi të pranishëm. Jo thjesht për të organizuar aktivitete, por për të ndërtuar marrëdhënie. Për të parë Perëndinë të bëjë gjëra që s’i bën dot asnjë program e asnjë skenë. Në çdo hap kemi parë se çfarë mund të bëjë një zemër që nuk tërhiqet.

Rinia që na është besuar ka ardhur nga plagë të thella, paragjykime të ashpra, dhe një histori që u ka mësuar të mos besojnë askënd. Ata nuk afrohen lehtë. Janë rritur me një ndjenjë të thellë që nuk vlejnë dhe kjo, në heshtje, na ka konsumuar me pritshmëritë, me durimin, me energjinë.

Ama kemi parë me kohë edhe disa zemra që nuk i fshijnë më lotët, por i lënë të rrjedhin dhe kur kjo ndodh, e dimë, drita ka çarë një mur. Kaq është mjaftueshëm për të vazhduar.

Takimet me gratë në nevojë nuk kanë qenë thjesht evente. Ato janë kthyer në vend takimesh të Perëndisë me zemra që kanë harruar si është të ndihesh e vlerësuar. Shpërndarja e pakove ushqimore ka qenë shumë më tepër se ndihmë praktike, ka qenë një urë për të hyrë në shtëpi ku fjala “Kishë” nuk do të përmendej kurrë.

Kur miqtë tanë vijnë nga larg, nuk ndodh thjesht një vizitë, por një rikujtesë që nuk jemi vetëm. Që dikush, diku larg, mendon për ne, lutet për ne, na sheh edhe pa qenë këtu. Ata sjellin me vete jo thjesht ndihmë, por praninë që na mungon shpesh, një përqafim vlerësues, një sy që sheh pa paragjykim, një frymë e re që na jep zemër për të vazhduar.

Në këto 10 vite ka pasur gjithçka: net pa gjumë, lutje pa përgjigje, investime që nuk u kthyen kurrë në “fryte” që duken. Ka pasur dhe gabime plot kur kemi dashur të bëjmë të mirën e nuk kemi ditur. Ama një gjë s’ka ndryshuar kurrë: zemra që i tha “po” Atij ditën e parë.

Nuk kemi ardhur me strategji perfekte. Kemi ardhur me zemrën tonë dhe çdo ditë që kemi zgjedhur të qëndrojmë, ka qenë sepse Ai na ka mbajtur e aspak merita jonë.

Kur dritat fiken dhe zhurmat pushojnë, nuk na ngelen kupa triumfi. Shpesh mbesim me dyshime e me lot. Ama e dimë pse jemi këtu dhe për kë.

Zemra na çoi këtu. Zemra është gjithçka që kemi pasur dhe është akoma gjithçka që kemi për të dhënë. 

Për ty që po shërben dhe e lexon veten në këto rreshta.

Nëse ndihesh i lodhur, i padukshëm, në një realitet që e bën të vështirë shpresën, nuk je vetëm.

Ka të tjerë si ty. Të cilët japin çdo ditë pa shumë zhurmë. Të cilët mbjellin në terr, por besojnë në dritë. Të cilët nuk janë dorëzuar sepse besojnë që Ai që nisi veprën, do ta çojë në përfundim.

Faleminderit për çdo lutje që ke bërë. Për çdo të vërtetë që ke thënë me dashuri.

Ne jemi më shumë seç dukemi dhe Ai që na pa kur askush nuk na shihte, do të vazhdojë të jetë besnik.

«Le të mos lodhemi duke bërë të mirën; sepse, po të mos lodhemi, do të korrim në kohën e vet.»

Galatasve 6:9

BIRI IM…

Bir, i vogli im, i bukuri, degë e gjelbër krahu yt, që më futet në ëndrra, rritu sa më parë dhe qofsh fëmijë përherë…

E di ç’do të bëhem kur të rritem?…

Bëhu ç’të duash, biri im, por i dashur patjetër siç je, i bukur, i bukur siç je!

Ç’të të them, unë do mundohem të hap rrugën të gjesh vetveten, pa të të ngacmuar, por dhe ti mos ngacmo kënd.

Apo është e pamundur, duhen ditur të gjitha, por nuk duhen bërë të gjitha.

Bëj vetëm mirë, bir, kjo është e mundur. Pa shkelur mbi të tjerët dhe mos lër të të

shkelin. Edhe përsosmëria jote është e mundur, si gdhëndja, hiq të tepërtat dhe

jeta është e vetmja pasuri, shërben për ëndrrën dhe ëndrra për jetën, ndoshta

janë e njëjta gjë.

Po, kur të ecësh, bir, lër gjurmë që t’u ngjajnë atyre vizatimeve të zemrave që bën ti, ec dhe ec dhe shto zemrat… Dhe vizatoje ëndrrën tënde.

Bir, rritmë dhe mua, gëzimin tim sidomos, mendjen dhe shpirtin, se ti je dhe ati im njëkohësisht dhe unë lutem fshehurazi për ty, pa më parë, në shqipen e vjetër “At’jon…”, ashtu siç ke dhe emrin.

Nga Visar Zhiti

Nëse do të largohesha sot...

Ndonjëherë mendoj: Sikur të shkruaja një letër të fundit, jo për t’u ndarë nga jeta, por për të zgjuar ndërgjegjen e një bote që fle. Një letër që të trondiste  jo për të më mëshiruar, por për të parë veten në pasqyrë, për herë të parë.

Sikur fjalët e mia të kishin fuqinë të ndalonin hipokrizinë, të ndalnin heshtjen ndaj padrejtësisë, të ngjallnin një vetëdije të re, do shkruaja pa pushim, ndoshta edhe një libër që të lexohej me lot në sy, jo si fjalët e një të vdekuri, por si zëri i dikujt që pati guximin të flasë.

Nuk e di çfarë është më e frikshme, vdekja apo mungesa e frikës për t’u zhdukur, por e di që ka momente kur shpirti ndjen se gjithçka rreth tij është bosh. Jo sepse Zoti mungon, por sepse njerëzit i kanë kthyer shpinën Atij.

Do doja t’i përballja me të vërtetën familjarëve që s’e dinë çfarë është familja, miqtë që tradhtuan, ata që morën dhe nuk dhanë kurrë, ata që përdorën dashurinë për përfitim, dhe ata që luajtën me ndjenjat si të ishin sende.

Do doja të flisja për burrat që bëhen heronj duke shkatërruar zemra, për gratë që dhuntinë e joshjes nuk e përdorin për të ndërtuar dashuri, por për të thyer besnikëri.

Do doja t’i kujtoja të gjithëve: Nuk ka heronj pa kryq.

Vetëm një Hero dha jetën pa marrë asgjë Jezusi. Ai nuk vdiq për të ndëshkuar, por për të shpëtuar. Për përbindëshat, për hipokritët, për të verbrit shpirtërisht. Edhe për mua. Edhe për ty.

Po, do doja të përmendja Kishën. Jo për ta poshtëruar, por për ta zgjuar. T’i lutesha të mos vidhte më dashurinë që i përket Krishtit, të kujdesej për të vegjlit, për të lodhurit, për të humburit.

Të donte si Ai na deshi.

Do doja të zhdukesha nga kjo botë vetëm për t’i dhënë një leksion ndërgjegjes, por në vend të kësaj, dua të jetoj për t’i kujtuar njerëzve se edhe në fund të errësirës, ka dritë.

Dhe sikur të zhdukesha për botën, do doja të isha një nënë në një vend të largët, që kujdeset për jetimët, që lutet për të humburit, që nuk u dorëzua, sepse Zoti nuk dorëzohet me ne.

E vetmja zgjidhje në Shqipëri!

A jam unë e vetmja që kam kuptuar se lufta në këtë vend nuk është politike, por një plagë morale, një dhimbje njerëzore?

A jam unë e vetmja që ndjej se zemërimi nuk është vetëm për Saliun apo Edit, për Jozefinën apo Lulin, por për Benin që hesht kur duhet të flasë, për Qamilin që shet ndërgjegjen për një përfitim të vogël, për Odetën që buzëqesh ndërsa të rrënon pas shpine, për Gentin, Albanin, Elonen, Altinin… një listë emrash që s’ka fund, një rrjetë e lodhur prej mashtrimesh dhe zhgënjimesh.

Për mjekun që s’të sheh në sy, por të mban pezull mes dhimbjes dhe krenarisë së tij bosh. Për bizneset që bëjnë mashtrimin zakon, dhe ta shesin si mençuri. Për “mikun” që t’i kthen fjalët në thika, dhe të harron sapo sheh një hije më të ndritshme. Për pedagogun që kërkon ndershmëri nga studentët, por vetë shet nota për një zarf të palosur mirë. Për studentin që s’do të mësojë, por kërkon tituj të lartë, pa lodhur mendjen. Për shefin që të sheh si mjet, jo si njeri me shpirt e lodhje, me ëndrra dhe kufij.

Kush tha se vetmia është dënim?

Jo, në duart e Perëndisë, vetmia mund të jetë shpëtim. Një shkretëtirë ku Ai flet më qartë, një vend i qetë ku zëri i Tij mbush zbrazëtinë. Në një tokë ku ndërgjegjja është mall i rrallë, dhe drejtësia është në ankand, vetmia bëhet strehë, jo për t’u fshehur nga njerëzit, por për të qëndruar më pranë Zotit.

Është në vetmi që Davidi shkroi psalmet, është në vetmi që Elia dëgjoi fëshfërimën e butë, është në vetmi që Jezusi u tërhoq për tu lutur. Vetmia e shenjtë nuk është arratisje, por një altar i brendshëm.

Në një Shqipëri që endet mes dritës dhe errësirës, ku e keqja ka marrë fytyrën e zakonshme, ndoshta të qëndrosh i ndershëm edhe kur je vetëm, është revolta më e shenjtë.

Ka një dashuri të ndershme!

E mbani mend çfarë kam shkruar për meshkujt para disa kohësh? Saktësisht dy vite e gjysmë më parë… “Filozofituçet e gjeneratës time” kështu i quajta, me një gjuhë thumbuese  dhe një zemër që s’dinte më çfarë të besonte. Por sot kam një lajm që as vetë nuk do ta besoja atëherë:

Kam rënë në dashuri.

Po, me dikë që më shkruan çdo ditë për lulet dhe hënën, që më kujton se edhe gjërat më të vogla mund të bëhen të shenjta kur ndahen me dashuri. Që më sheh jo si një sfidë për t’u zgjidhur, por si një shpirt për t’u njohur ngadalë.

Rilexova shkrimet e mia të vjetra, dhe për një moment, nuk njoha më veten. Më dukej sikur dikur kisha harruar të ëndërroja.Tani më duket sikur gjithmonë kam qenë e dashuruar, thjesht nuk e dija se me kë.

Për shumë vite, kam ndier se e vetmja që më donte vërtet ishte Mami. I dua të tjerët, por e kam ditur që nuk mund të mbështetem tek ata. Madje shpesh ndihesha sikur ishin aty vetëm për të më lodhur më shumë. Tani, për herë të parë pas shumë kohësh, nuk jam vetëm. Në jetën time dua vetëm Mamin… dhe Mirin.

Dashuria më ishte dukur e pamundur. Jo sepse nuk ekzistonte, por sepse më ishte mbuluar nga marrëdhënie të prishura, nga lidhje që ndodhnin për inerci, nga shfrytëzime të fshehura pas fjalësh të bukura.

Tani e di:

Dashuria e përsosur ndoshta nuk ekziston, por ka një dashuri të ndershme, që të rrit, që të fal pa kushte, që të prek pa të djegur, që të pranon edhe kur ti vetë nuk e bën dot.

Dhe kjo mjafton.

Kur bota bëhet ekran!

Në fakt, virtualiteti po më bëhet i bezdisshëm, edhe pse vazhdoj ta ndjej të nevojshëm.

Në fillim, e bukura ishte të flisje me njerëz që nuk i njeh. T’u tregosh atyre sekretet e tua është ndoshta gjëja më e lehtë dhe më e padëmshme që mund të bësh. Ndihesh mirë kur i nxjerr jashtë, apo jo?

Por ja që edhe e bukura, me kohën, bëhet e mërzitshme. Dhe një ditë i thua stop bisedave me të panjohur, njësoj siç të ka këshilluar mami që e vogël.

Pastaj fillon të flasësh me miqtë e tu… derisa bisedat reduktohen në shprehje si: “Ku je mi dreq se ke humbur fare?” apo “Na ke bo dalje fare mi goce!”. Nuk më vjen fare t’u përgjigjem komenteve të tilla.

Më e forta është kur nuk ke folur prej kohësh me dikë dhe papritur të vjen një mesazh në inbox: “Irma, sa është bileta Tiranë–Frankfurt?” Eh… ndodh.

Edhe pse i di arsyet pse është i bezdisshëm, nuk po arrij të kuptoj pse vazhdon të jetë i nevojshëm për mua.

Në një farë mënyre, i kam njohur të gjithë dhe më kanë njohur. Entuziazmi i anonimatit ka ikur. Ndoshta është thjesht dëshira për të ditur çfarë po ndodh me të tjerët, meqë nuk i takojmë dot çdo ditë.

Kam frikë se, nëse largohem nga virtualiteti, largohem edhe nga bota. Se të gjithë do më harrojnë… dhe ndoshta edhe unë do t’i harroj ata.

Është bërë i domosdoshëm, dhe kjo më nervozon.

Edhe pse nuk jam shumë e vogël, nuk e mbaj mend më kohën kur nuk kisha as email, jo më Facebook. Çfarë bëja në kohën e lirë? Kërceja më shumë, lexoja më shumë, shikoja më shumë TV… dhe ndoshta studioja më shumë.

Sot, edhe pse mund t’i bëj sërish këto gjëra, më duket sikur pa virtualitetin… nuk kam çfarë të bëj.

Sa keq…

A duhet vertet te me interesoj, ne eshte apo jo Kristi Pinderi dhe Altin Hazizaj homoseksual??!

Ne e dime si funksionon ne Shqiperi, te gjithe drejtuesit jane koqe kanari, asnje nuk di ta drejtoj kete vend dhe ne te shkretet, popullit qe i ka rene te mos drejtoj, perulet ndaj tyre! Por kjo eshte nje gje tjeter edhe une me turmen tashme e kam pranuar kete, u mesova!

Ok se tani duhet ta bej  bukur lidhjen se ku e kam fjalen, po s’po di si te kaloj keshtu qe po shkoj direkt ne teme.

Habitem tej mase me drejtuesit e nje shoqate per te drejtat e homoseksualeve, Kristi Pinderi dhe Altin Hazizaj.Neper emisione televizive ne mbrojtje te ketij komuniteti, kur shprehen thone ATA dhe asnjehere NE. Audiences i ngelet te imagjinoj a jane keto 2 individe homoseksuale apo jo, edhe pse ato deklarojne qe nuk jane.

Po te mos ishin drejtuesit , te cilet per mendimin tim duhet te ishin si “pastor”, udherrefyes, barinj per anetaret e asaj shoqate, pervec kuriozitetit, s’do kisha asnje arsye pse te kerkoja ta dija  se ke dashurojne keto te dy, por ja qe ndryshon nje cik puna.

Kam folur para disa ditesh me nje mikun tim, ish- anetar te kesaj shoqate. Per kuriozitet e pyeta: “mor po ky Kristi Pinderi a eshte gay? Po ky Altin Hazizaj eshte se gjithmon shprehen qe nuk jane, dhe kur nuk jane te tille, si ka mundesi qe jane drejtues”?? – “ Irma te githe anetaret e asaj shoqate e dine shume mire qe ato te dy jane gay”!

            Po po fiks keshtu me tha: Normal qe u habita, cfare thoni ju! Ato “luftojne” per te drejtat e homoseksualeve qe e kane pranuar tashme qe jane te tille dhe si pasoje po heqin te zite e ullirit! Ndersa ti qe po “lufton” ti s’ke aq kellqe sa ta pranosh!

            Atehere me thoni, si eshte e ardhmja e atyre te shkreteve te cilet me shume se 90 % vuajne nga depresioni! Cfare shembulli dhe inkurajimi jep ti?!

            Si  ke arritur te drejtosh nje organizate te tille??!! Si ju anetar e pranoni kete, eshte pa llogjik. Tani une e di qe kam shume miq te perbashket me ata, por ky eshte blogu im nuk eshte as gazete as ndonje mjet mediatik, dhe ne blogun tim une shkruaj cfare te dua dhe si ta dua :D

            Po me vjen ne mendje Martin luther King, cfare do ndodhte nqs ai do ishte i bardhe, kush do inkurajohej nga ai?! Bah s’besoj se do kishte influencen qe pati dhe s’besoj se do luftonte me te njejten force kauzen qe ne te vertet, nuk do ishte ne menyre te drejtperdrejt e tija!

S’di c’te them … ama e kuptoj mire qe pervec te tjerave, prapanica e Kristi Pinderit dhe Altin Hazizaj eshte shume e zgjuar…